هر که را با خط سبزت سر سودا باشد پای از اين دايره بيرون ننهد تا باشد
من چو از خاک لحد لاله صفت برخيزم داغ سودای توام سر سويدا باشد
تو خود ای گوهر يک دانه کجايی آخر کز غمت ديده مردم همه دريا باشد
از بن هر مژه‌ام آب روان است بيا اگرت ميل لب جوی و تماشا باشد
چون گل و می دمی از پرده برون آی و درآ که دگرباره ملاقات نه پيدا باشد
ظل ممدود خم زلف توام بر سر باد کاندر اين سايه قرار دل شيدا باشد
چشمت از ناز به حافظ نکند ميل آری سرگرانی صفت نرگس رعنا باشد




تعبیر:فرصت را غنیمت بدان تا به مقصود خود برسی. کینه و دشمنی را رها کن و راه آشتی و دوستی را در پیش گیر. غم و غصه را رها کن که با ناله و شکوه به جایی نخواهی رسید.

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود تا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بود
رسم عاشق کشی و شيوه شهرآشوبی جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود
جان عشاق سپند رخ خود می‌دانست و آتش چهره بدين کار برافروخته بود
گر چه می‌گفت که زارت بکشم می‌ديدم که نهانش نظری با من دلسوخته بود
کفر زلفش ره دين می‌زد و آن سنگين دل در پی اش مشعلی از چهره برافروخته بود
دل بسی خون به کف آورد ولی ديده بريخت الله الله که تلف کرد و که اندوخته بود
يار مفروش به دنيا که بسی سود نکرد آن که يوسف به زر ناسره بفروخته بود
گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ يا رب اين قلب شناسی ز که آموخته بود




تعبیر:اگر چه ظاهراً دچار شکست شده ای و بخت و اقبال مساعدی نداری اما مطمئن باش که روزگار همیشه به یک صورت نمی چرخد و رنج و تلاش تو به ثمر خواهد نشست. دوستان خود را به راحتی از دست نده و صادق و درستکار باش.

عشق تو نهال حيرت آمد وصل تو کمال حيرت آمد
بس غرقه حال وصل کخر هم بر سر حال حيرت آمد
يک دل بنما که در ره او بر چهره نه خال حيرت آمد
نه وصل بماند و نه واصل آن جا که خيال حيرت آمد
از هر طرفی که گوش کردم آواز سال حيرت آمد
شد منهزم از کمال عزت آن را که جلال حيرت آمد
سر تا قدم وجود حافظ در عشق نهال حيرت آمد




تعبیر:نگرانی را از خود دور کن و به خود ایمان داشته باش. بهتر است از خواسته های خود بکاهی و بطور متعادل زندگی کنی. افراط و تفریط در هیچ کاری درست نیست.

دل ما به دور رويت ز چمن فراغ دارد که چو سرو پايبند است و چو لاله داغ دارد
سر ما فرونيايد به کمان ابروی کس که درون گوشه گيران ز جهان فراغ دارد
ز بنفشه تاب دارم که ز زلف او زند دم تو سياه کم بها بين که چه در دماغ دارد
به چمن خرام و بنگر بر تخت گل که لاله به نديم شاه ماند که به کف اياغ دارد
شب ظلمت و بيابان به کجا توان رسيدن مگر آن که شمع رويت به رهم چراغ دارد
من و شمع صبحگاهی سزد ار به هم بگرييم که بسوختيم و از ما بت ما فراغ دارد
سزدم چو ابر بهمن که بر اين چمن بگريم طرب آشيان بلبل بنگر که زاغ دارد
سر درس عشق دارد دل دردمند حافظ که نه خاطر تماشا نه هوای باغ دارد




تعبیر:مشکلات و سختی ها طبیعی است. باید با ایمان و امید با آنها روبرو شوی. با امداد از دوستان مشفق می توانی بر سختیها فائق و پیروز شوی. با صبر و شکیبایی، زندگی شیرین و راحت می شود.

جوابش را ميذارم بقيه بدن....

ساقيا سايه ابر است و بهار و لب جوی من نگويم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی
بوی يک رنگی از اين نقش نمی‌آيد خيز دلق آلوده صوفی به می ناب بشوی
سفله طبع است جهان بر کرمش تکيه مکن ای جهان ديده ثبات قدم از سفله مجوی
دو نصيحت کنمت بشنو و صد گنج ببر از در عيش درآ و به ره عيب مپوی
شکر آن را که دگربار رسيدی به بهار بيخ نيکی بنشان و ره تحقيق بجوی
روی جانان طلبی آينه را قابل ساز ور نه هرگز گل و نسرين ندمد ز آهن و روی
گوش بگشای که بلبل به فغان می‌گويد خواجه تقصير مفرما گل توفيق ببوی
گفتی از حافظ ما بوی ريا می‌آيد آفرين بر نفست باد که خوش بردی بوی




تعبیر:به گردش روزگار و بخت و اقبال تکیه نکن و واقعیت ها را در نظر بگیر تا مبادا دچار شکست شوی. آرزوهای دور و دراز و نا ممکن را از خویش دور کن و با هر کسی دوستی نکن. در کاری که می خواهی انجام بدهی درنگ کن و با صبر و دقت و حوصله پیش برو.

ساقی بيا که شد قدح لاله پر ز می طامات تا به چند و خرافات تا به کی
بگذر ز کبر و ناز که ديده‌ست روزگار چين قبای قيصر و طرف کلاه کی
هشيار شو که مرغ چمن مست گشت هان بيدار شو که خواب عدم در پی است هی
خوش نازکانه می‌چمی ای شاخ نوبهار کشفتگی مبادت از آشوب باد دی
بر مهر چرخ و شيوه او اعتماد نيست ای وای بر کسی که شد ايمن ز مکر وی
فردا شراب کوثر و حور از برای ماست و امروز نيز ساقی مه روی و جام می
باد صبا ز عهد صبی ياد می‌دهد جان دارويی که غم ببرد درده ای صبی
حشمت مبين و سلطنت گل که بسپرد فراش باد هر ورقش را به زير پی
درده به ياد حاتم طی جام يک منی تا نامه سياه بخيلان کنيم طی
زان می که داد حسن و لطافت به ارغوان بيرون فکند لطف مزاج از رخش به خوی
مسند به باغ بر که به خدمت چو بندگان استاده است سرو و کمر بسته است نی
حافظ حديث سحرفريب خوشت رسيد تا حد مصر و چين و به اطراف روم و ری




تعبیر:زندگی فراز و نشیب بسیار دارد. بهتر است که قدر لحظات با ارزش عمر را بدانی و از آن به خوبی استفاده کنی. به قدرت و جلال خود، مغرور نباش. با دوستان و خانواده ی خود مهربان باش و غرور و خودپسندی را رها کن. دوران ناکامی هم مانند دوران خوش زندگی نا پایدار و فانی است. به خداوند ایمان داشته باش.