دل ما به دور رويت ز چمن فراغ دارد که چو سرو پايبند است و چو لاله داغ دارد
سر ما فرونيايد به کمان ابروی کس که درون گوشه گيران ز جهان فراغ دارد
ز بنفشه تاب دارم که ز زلف او زند دم تو سياه کم بها بين که چه در دماغ دارد
به چمن خرام و بنگر بر تخت گل که لاله به نديم شاه ماند که به کف اياغ دارد
شب ظلمت و بيابان به کجا توان رسيدن مگر آن که شمع رويت به رهم چراغ دارد
من و شمع صبحگاهی سزد ار به هم بگرييم که بسوختيم و از ما بت ما فراغ دارد
سزدم چو ابر بهمن که بر اين چمن بگريم طرب آشيان بلبل بنگر که زاغ دارد
سر درس عشق دارد دل دردمند حافظ که نه خاطر تماشا نه هوای باغ دارد




تعبیر:مشکلات و سختی ها طبیعی است. باید با ایمان و امید با آنها روبرو شوی. با امداد از دوستان مشفق می توانی بر سختیها فائق و پیروز شوی. با صبر و شکیبایی، زندگی شیرین و راحت می شود.

ديدی که يار جز سر جور و ستم نداشت بشکست عهد وز غم ما هيچ غم نداشت
يا رب مگيرش ار چه دل چون کبوترم افکند و کشت و عزت صيد حرم نداشت
بر من جفا ز بخت من آمد وگرنه يار حاشا که رسم لطف و طريق کرم نداشت
با اين همه هر آن که نه خواری کشيد از او هر جا که رفت هيچ کسش محترم نداشت
ساقی بيار باده و با محتسب بگو انکار ما مکن که چنين جام جم نداشت
هر راهرو که ره به حريم درش نبرد مسکين بريد وادی و ره در حرم نداشت
حافظ ببر تو گوی فصاحت که مدعی هيچش هنر نبود و خبر نيز هم نداشت




تعبیر:تا رنج و سختی را تحمل نکنی به شادی و سرور دست نخواهی یافت. از شکست نا امید و مأیوس نشو. هر شکستی مقدمه ی پیروزی است. فعلاً روزگار به کام بی هنران و نامردان است اما همیشه حال روزگار یکسان نیست.

ساقيا سايه ابر است و بهار و لب جوی من نگويم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی
بوی يک رنگی از اين نقش نمی‌آيد خيز دلق آلوده صوفی به می ناب بشوی
سفله طبع است جهان بر کرمش تکيه مکن ای جهان ديده ثبات قدم از سفله مجوی
دو نصيحت کنمت بشنو و صد گنج ببر از در عيش درآ و به ره عيب مپوی
شکر آن را که دگربار رسيدی به بهار بيخ نيکی بنشان و ره تحقيق بجوی
روی جانان طلبی آينه را قابل ساز ور نه هرگز گل و نسرين ندمد ز آهن و روی
گوش بگشای که بلبل به فغان می‌گويد خواجه تقصير مفرما گل توفيق ببوی
گفتی از حافظ ما بوی ريا می‌آيد آفرين بر نفست باد که خوش بردی بوی




تعبیر:به گردش روزگار و بخت و اقبال تکیه نکن و واقعیت ها را در نظر بگیر تا مبادا دچار شکست شوی. آرزوهای دور و دراز و نا ممکن را از خویش دور کن و با هر کسی دوستی نکن. در کاری که می خواهی انجام بدهی درنگ کن و با صبر و دقت و حوصله پیش برو.

صبا ز منزل جانان گذر دريغ مدار وز او به عاشق بی‌دل خبر دريغ مدار
به شکر آن که شکفتی به کام بخت ای گل نسيم وصل ز مرغ سحر دريغ مدار
حريف عشق تو بودم چو ماه نو بودی کنون که ماه تمامی نظر دريغ مدار
جهان و هر چه در او هست سهل و مختصر است ز اهل معرفت اين مختصر دريغ مدار
کنون که چشمه قند است لعل نوشينت سخن بگوی و ز طوطی شکر دريغ مدار
مکارم تو به آفاق می‌برد شاعر از او وظيفه و زاد سفر دريغ مدار
چو ذکر خير طلب می‌کنی سخن اين است که در بهای سخن سيم و زر دريغ مدار
غبار غم برود حال خوش شود حافظ تو آب ديده از اين رهگذر دريغ مدار




تعبیر:دنیا را سخت نگیر. همه ی کارها، راحت و آسان رو به راه می شود اما سعی و کوشش هم لازم است. بهتر است امیدوار باشی و با اراده ای محکم به راه خود ادامه دهی.

روضه خلد برين خلوت درويشان است مايه محتشمی خدمت درويشان است
گنج عزلت که طلسمات عجايب دارد فتح آن در نظر رحمت درويشان است
قصر فردوس که رضوانش به دربانی رفت منظری از چمن نزهت درويشان است
آن چه زر می‌شود از پرتو آن قلب سياه کيمياييست که در صحبت درويشان است
آن که پيشش بنهد تاج تکبر خورشيد کبرياييست که در حشمت درويشان است
دولتی را که نباشد غم از آسيب زوال بی تکلف بشنو دولت درويشان است
خسروان قبله حاجات جهانند ولی سببش بندگی حضرت درويشان است
روی مقصود که شاهان به دعا می‌طلبند مظهرش آينه طلعت درويشان است
از کران تا به کران لشکر ظلم است ولی از ازل تا به ابد فرصت درويشان است
ای توانگر مفروش اين همه نخوت که تو را سر و زر در کنف همت درويشان است
گنج قارون که فرو می‌شود از قهر هنوز خوانده باشی که هم از غيرت درويشان است
من غلام نظر آصف عهدم کو را صورت خواجگی و سيرت درويشان است
حافظ ار آب حيات ازلی می‌خواهی منبعش خاک در خلوت درويشان است




تعبیر:فریب مال و منال دنیا را نخور و در پی آرزوهای دور و دراز نباش. با قناعت و سادگی زندگی کردن بهتر از زندگی ای است که هر روزش پر از سختی و غم است. تکبر و غرور را رها کن و با ایمان باش.

تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد وجود نازکت آزرده گزند مباد
سلامت همه آفاق در سلامت توست به هيچ عارضه شخص تو دردمند مباد
جمال صورت و معنی ز امن صحت توست که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد
در اين چمن چو درآيد خزان به يغمايی رهش به سرو سهی قامت بلند مباد
در آن بساط که حسن تو جلوه آغازد مجال طعنه بدبين و بدپسند مباد
هر آن که روی چو ماهت به چشم بد بيند بر آتش تو بجز جان او سپند مباد
شفا ز گفته شکرفشان حافظ جوی که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد




تعبیر:آسوده و مطمئن به انجام کاری که در نظر داری بپرداز زیرا به موفقیت بزرگی دست خواهی یافت. از طعنه ی سرزنش کنندگان و کینه ی دشمنان به زودی خلاص خواهی شد.